reality-tv…

We maakten onze eigen tv…
homemade, ecologisch en economisch!
Het enige is dat die personages enorm veel catering vragen! En na een poosje zit er ook wel een reukje aan…
Maar voor de rest: plezier verzekerd!

in mei…

leggen alle vogels een ei! En wat hebben die vogels dan nodig?
Nestjes…

Wij dachten dat stukjes breiwol de vogelnestjes wat meer zachtheid en kleur zouden geven… en daardoor ook ook vrolijke vogeljongen. We gingen aan de slag. ‘s Morgens vroeg wel te verstaan… want in onze tuin, zijn dat vroege vogels, hé…

We maakten een mandje zacht en kleurrijk nestmateriaal en papa hing het in de pruimenboom. Dat wordt hier een vogelfestijn!

geel…

Onder het motto ‘breng kleur in je leven’, kreeg onze brievenbus een zonnig laagje… of een laagje ‘kanarie’… a vous le choix…
En niet alleen de brievenbus zat onder de verf… zo ook blonde kinderlokken.

Zo moeder, zo dochter…

We gingen naar een workshop.
We kletsten honderduit, tekenden, kozen stofjes, hadden reuze-dorst, knipten, naaiden, plakten en lachten. We hadden de tijd van ons leven en de mooiste knuffel van het gezelschap, uiteraard. Moeder-met-oudste-dochter-quality-time. Heerlijk. Dat gaan we meer doen.

Back to basics

De ruisjes hebben besloten om een beetje afstand te nemen, afstand van de consumptiemaatschappij waarin we leven, van de ego-tripperij, van je m’en fou en ver van mijn bed. Wij ondernemen een poging om wat bewuster met ons leven, en dat van onze kinderen om te gaan.

Dit weekend zetten we onze eerste stap. We haalden onze melk bij de boer. We dronken met veel smaak verse volle melk en karnemelk. En we brachten een bezoekje aan de koeien die ons die melk gaven. We zagen pasgeboren kalfjes. We zagen en proefden dat het goed was. En vanaf nu brengt de boerin onze melk aan huis.

ingepakt.

Nu de ‘gewone gang van zaken’ opnieuw ons huisje binnensluipt, trachten we er zoveel mogelijk aan te ontsnappen… en dit binnen de grenzen van ons veel te korte weekend. Gevolg: leuke zaterdagen en fijne zondagen!

En dat Lenietje, vraagt u zich af? Dat wordt goed ingepakt en overal mee naartoe genomen…

“Je kan ook verdrietig zijn als je blij bent”

zei Vera op het lichtfestival. Of hoe ontroering zich meester maakte van mijn vijfjarige dochter.

ovenwanten… of zoiets…

Dit was ik jullie nog verschuldigd: welke creatieve en verlichte momenten bracht de kersttijd ons dit jaar? Met andere woorden… wat lag er onder de kerstboom ten huize Tienie?

Hier een overzicht:

- sleutelhangers voor papa
- een rammelaar/knuffelgiraf voor Leni
- mooie tekeningen voor mama
- gevulde kerstomaatjes in olie voor papa
- een tafeltent voor de drie meisjes
- 2 prachtige schilderijen voor Leni
- kindje jezus, een vlinder en een stuk cake in klei voor mama
- 2 roodkapjes-capes voor Vera en Mia (foto’s volgen… als de meiden tijd en zin hebben om de poseren)
- 2 ovenwanten voor papa

Al kregen die laatste meteen ook een andere lotsbestemming toegewezen…

En neen, die tafeltent, die maakte ik niet…

Ziehier het bewijs:

Flesjes zijn voor baby’s…

Leni weigert de papfles te drinken… ook zo’n siliconen tut vindt ze maar vies…
Dat is allemaal goed en wel en enigszins flatterend voor de mama, maar als het onvermijdelijke in zicht komt en de wegen van moeder en kind zich overdag zullen scheiden, maakt die mama zich dus zorgen.

‘Zal mijn kind de dag doorkomen zonder honger?’ en ‘Zal mijn kind de slaap kunnen vatten zonder aan de borst te tutten?’… Kopzorgen, zeg ik u, bovenop die emotionele rollercoaster (‘Ze is nog zo klein!’), op het einde van het zwangerschapsverlof.

En wat zegt het kind dan? ‘Maar moederke lief, wees maar niet ongerust. Die nepborst, neen dat wil ik niet. Maar zo’n lepeltje melkpap, lekker aangedikt met vanille-vlokken, dat gaat er bij mij wel in.’

En dan moet je door. Met je moederhart verscheurd door schuldgevoel. En je weet, ze begint haar eigen leventje, waar ik niet meer alles van weet. Daar sta je dan, voor de derde keer. Het went niet.

Tante Tienie ♥ Lotte, part 2

Een meter kan niet met lege handen haar kersverse hartendief gaan bewonderen…
Ik wist wat ik wou maken en 2/3 van het cadeau was al af… maar het zou niet spannend zijn, en ook helemaal niet Tienie-style, als ik niet op het moment dat zuslief aan het bevallen is, nog de laatste hand leg aan het kraamcadeau…
Ik maakte een warm en zacht dekentje, van langharige fleece en katoen, een winterkind kan zoiets wel gebruiken, me dunkt. Daarnaast zag een rammelaar-knuffelgiraf het levenslicht, en ook een pamperzakske rolde vanonder mijn naaimachien. Alles trouwens Leni-prooved en goedgekeurd…
En voor mijn zus, een grote pot vijgenconfituur, met véél vijgen en goed veel suiker… om aan te sterken, ah ja!